مریم

مریم از کودکی در آشپزخانه‌ی مادرش در تهران ترشی‌انداختن را یاد گرفت و از آن زمان هر پاییز آن را با دست آماده کرده است — ده‌ها سال کارِ صبورانه. با تجربه می‌داند هر دسته کِی به طعم دلخواه رسیده و هیچ‌وقت عجله نمی‌کند.

امروز همان ترشی را در شیکاگو می‌اندازد، در دسته‌های کوچک: سبزیجات همان روزِ برداشت نمک‌سود می‌شوند، ماه‌ها تخمیر می‌خورند، و پیش از رسیدن به سفره‌ی شما شیشه‌بندی، تاریخ‌گذاری و یک هفته استراحت می‌کنند. بعضی شیشه‌ها زمان بیشتری می‌خواهند — سیرش هفت سال کهنه می‌شود تا تیره و ملایم شود.

بدون میان‌بر، بدون افزودنی، بدون انبار و واسطه. فقط یک آشپز، دستورهایش، و زمانی که ترشی خوب می‌طلبد.